Yazmak işim değil ama paylaşmanın güzel bir yolu. 60 yaşından sonra memleket değiştirmiş, tiyatrosunu, dostlarını bırakıp istanbul gibi büyük, karmaşık, zor ve insanın feleğini şaşıran bir kente gelip, yaşamaya çalışan, tiyatrosuz kalmış bir insanın penceresinden bakınca yaşama, ağzından güzel hiç bir sözcük dökülmüyor. Tuzu koktu herşeyin çünkü araç mezat satılıyor sokak ortasında, bütün erdemlerimiz. Siyasetin ağzına bakan halkımız, en olmaz dediğimiz olayları, dizi seyreder gibi seyrediyor. Eskiden halkın yazarları, çizerleri, ozanları, tiyatrocuları vardı, onlarla birlikte yürüyen, bırbirinin dilinden anlayan. Ne oldu onlara?, Kol kola oduğunuz zamanları, ne çabuk unuttunuz.

        Başka dertlerinizmi oluştu yoksa? Baksana milyonlar bir kıvılcım çaktı tandoğan dan, Çağlayana,  arkadaş artık rehavetten kurtulmanın zamanı geldide geçiyor, türküleriniz, yazdıklarınız, çizdikleriniz bu karmaşadan, bu karanlıktan kurtulmak isteyen halkımız  için olmalı, bu, geçmişte hep böyleydi, unutmuş olamazsınız, özellikle siz tiyartrocu arkadaşlar, aladağlı muho, 403, teneke, pir sultan gibi oyunlarla ve daha niceleriyle, halkla kucaklaştığımız, HALKEVLERİ’ nde halaylar çektiğimiz günleri unutmuş olamazsınız, hadi sanatımız aydınlığın meşalesi olsun.