DÖRT KADININ YAŞAMA TUTUNMA SERÜVENLERİ:

“KADİFE ÇİÇEKLERİ”

        Bakırköy Belediye Tiyatroları, çok katmanlı ve çağrışımlara açık bir metin olan Paul Zindel’in “Kadife Çiçekleri” adlı oyununu oynamakta. Şimdi büküp boynunuzu, bana soracaksınız: “Pekiii, ‘Kadife Çiçekleri’ gerçekten zor bir oyun mu?”

     Ayol, tiyatroda kolay mı var?

İNSANIN İÇİNİ BURKAN BİR ÖYKÜ BU ÖYKÜ

       Mutsuz, pesimist, agresif, hırçın Beatrice (Cihan Bıkmaz), biri epilepsi hastası Ruth (Nazan Koçak), diğeri bilime tutkun, içine kapanık Mathilda ya da kısaltılmış haliyle Tillie (Yonca Cevher Yenel) adlı kızları, “Cici Hala” (Cihan İnan Bekar) dedikleri yaşlı bir kadın ve de kafeste besledikleri Tillie’nin edindiği küçük tavşanla birlikte yaşamaktadır. Yaşam, dört karakterin dördünü de emzirememiştir. Zindel, bu yaşama tutunma savaşımını, karakterlerin yaşamdaki öfkelerini neredeyse Tennesse Williams ya da Anton Çehov veya Martin McDonagh tadında işlemiş. İnsanın içini burkan bir öykü bu, gel gelelim yeni değil. Beatrice’nin yoğun acısının; acısını, öfkesini en yakınlarından çıkaran Beatrice’nin dramının, yeni olduğunu elbette kimseler savlayamaz. Oyun güncelleştirilmiş olsa dahi...

KURBAĞA PRENSES’İN, KURBAĞA PRENS’E ETTİKLERİ:

            Ne biçim ülke olduk be Özdemir Abi!

          “Düşünceye Özgürlük” dalgası halka halka büyüdükçe, azmettirenler ürküyor, dolayısıyla azmedenler ve hazmedenler çoğalıyor. Baksana Hrant’ı da yitirdik. Ülkemizde demokrasi ve kardeşliğin kararlı savunucularındandı Hrant Dink. Sıkılan kurşun, Türkiye'nin aydınlık geleceğinin de, demokrasisinin de, özgürlüklerinin de potasını deldi geçti. Sağduyusu olanların duygu pınarlarını da… Düşündüklerimi Evrensel’deki köşemde yazdım, sanırım okumuşsundur. Bu konuyu fazla uzatıp, içini depreştirmeyeyim. Işıklar içinde yatsın, başka ne diyeyim! 

Abicim, geçenlerde bir galaya gittim. Dikmen Gürün, Vecdi Sayar, Engin Uludağ, İzzet Günay, Güneri Artunkal, Egemen Berköz, Tuncer Cücenoğlu, Ece Baktıaya, Oya Başak, Hayati Asılyazıcı, Ragıp Ertuğrul, Ayşe Kulin, Müşfik Kenter, uuu herkes vardı… 1956 doğumlu Alman yazar Kerstin Specht'in yazdığı “Bir Mutfak Masalı (Kurbağa Prenses)” adlı tiyatro oyunu, Bakırköy Belediye Tiyatroları aracılığıyla Türkiye’de ilk kez sahneleniyordu. Almanya'da bir taşra kasabasında geçen, eğlenceli olduğu kadar da dokunaklı bir oyun olarak tanıtıldı “Bir Mutfak Masalı”. “Günlük yaşam içerisinde boğulan, arzularını gerçekleştiremeyen ve artık masallara inanmayan kadınların anti-masalı” da dendi. Oyunu, özgün dili Almanca’dan dilimize çeviren Sibel Arslan Yeşilay, yazar Kerstin Specht’in, kendi hapishanelerinde birer yaşam geçiren kadın karakterleri ile tanındığını söyledi. Salondan içeri girerken, tam da senin istediğin gibi, bilgilerle donanımlıydım.  

       Yazmak işim değil ama paylaşmanın güzel bir yolu. 60 yaşından sonra memleket değiştirmiş, tiyatrosunu, dostlarını bırakıp istanbul gibi büyük, karmaşık, zor ve insanın feleğini şaşıran bir kente gelip, yaşamaya çalışan, tiyatrosuz kalmış bir insanın penceresinden bakınca yaşama, ağzından güzel hiç bir sözcük dökülmüyor. Tuzu koktu herşeyin çünkü araç mezat satılıyor sokak ortasında, bütün erdemlerimiz. Siyasetin ağzına bakan halkımız, en olmaz dediğimiz olayları, dizi seyreder gibi seyrediyor. Eskiden halkın yazarları, çizerleri, ozanları, tiyatrocuları vardı, onlarla birlikte yürüyen, bırbirinin dilinden anlayan. Ne oldu onlara?, Kol kola oduğunuz zamanları, ne çabuk unuttunuz.

        Başka dertlerinizmi oluştu yoksa? Baksana milyonlar bir kıvılcım çaktı tandoğan dan, Çağlayana,  arkadaş artık rehavetten kurtulmanın zamanı geldide geçiyor, türküleriniz, yazdıklarınız, çizdikleriniz bu karmaşadan, bu karanlıktan kurtulmak isteyen halkımız  için olmalı, bu, geçmişte hep böyleydi, unutmuş olamazsınız, özellikle siz tiyartrocu arkadaşlar, aladağlı muho, 403, teneke, pir sultan gibi oyunlarla ve daha niceleriyle, halkla kucaklaştığımız, HALKEVLERİ’ nde halaylar çektiğimiz günleri unutmuş olamazsınız, hadi sanatımız aydınlığın meşalesi olsun.