Son yıllarda ülkemizde, gelişen dizi ve sinema sektörü ile birlikte, bu konuda eğitim veren özel  kurumların sayısı hızla artmaya başladı.

           Bu iki açıdan da çeşitli sonuçlar doğurmaya başladı.Avrupa’da yapılan bir araştırmada, dünyanın en zor mesleklerinde birinci sırada maden işçiliği bulunurken, hemen arkasından en zor meslek olarak tiyatro oyunculuğu geliyor. Yani dünyanın en zor icra edilen mesleklerinden bir tanesi olarak kabul ediliyor.

Bunun nedenlerinin başında, bir insanın aslında varolmayan, tamamen hayali bir kurguyu sanki gerçekten yaşanıyormuşcasına sahneye taşımasından kaynaklanıyor. Bunun tıbben karşılığı tam olarak şizofreni hastalığına denk geliyor. Böyle bir çalışmada oyuncu, kurguya inanmak için prova yaparken, kendini ikna ediyor. Sonrasında ise seyirciyi ikna etmek için çabalıyor.

         Yani bu mesleğin oldukça zahmetli olmasının yanısıra, seyreden için bir kalemde başarı ya da başarısızlıkla  sonuçlandırması da bir o kadar düşündürücü. Fakat icra edilen sanatın birincil hedefi seyirci olduğundan, en önemli görüş seyircinin görüşü oluyor.

         Tiyatronun bu kadar göreceli ve zevke dayalı olması nedeniyle, oyuncunun arka planda ne kadar eğitimli, ne kadar düzgün konuşan, kendini ifade olan bir oyuncu olmasına bakmaktan çok, rolünü ne kadar inandırıcı oynadığıni kıstas alınıyor.

         Son yıllarda gelişen tiyatro çalışmaları ile birlikte birçok irili ufaklı tiyatro ekiplerinin kurulması gündeme geldi. Birçok gönüllü insan sanatsal çalışmalarını sergilemeye başladı. Fakat sadece sahneleme maddi anlamda bir tiyatronun  ayakta kalmasını sağlayamadığından, bu tiyatro grupları, henüz kendileri bile gerekli yetkinliğe ulaşmadan, para kazanmak adına, tiyatro eğitimleri vermeye başladılar.

         İşte tam da bu noktada rahatsız edici bir durum çıkıyor ortaya. Eski dönemlerde usta çırak ilişkisiyle yetişen nadide sanatçılar varken, birdenbire ne usta çırak ilişkisi, ne de konservatuar eğitimi almamış bir grubun tiyaro eğitimi vermek istemesi durumla ters düşüyor. Hiçbir eğitim almayan insan, neyin eğitimini verecektir?

          Ama ne yazık ki, eğitim vererek ayakta kalma hesapları yapan tiyatrolar, sonuçlarını düşünmeden kurslar açıyorlar. Bu kurslara büyük umutlar ve heveslerle yazılan genç insanlar ise, karşılarında yetkin insanların olduğunu düşünerek, belki de hayatlarında büyük bir yara oluşturacak eğitimlere katılıyorlar.

          Bu noktada denetimin ön plana çıkması gerekirken, henüz ülkemizde tiyatro birlikleri bile kendi aralarında anlaşamıyorlar. Kısır tartışma ve engellemelerle tiyatro sanatına zarar veriyorlar.  

          Neticede tiyatro eğitimi alacak olan ya da konservatuarlara hazırlanan arkadaşlarımıza tavsiyem; Konservatuar eğitimi almış ya da bir ustanın yanında çıraklık yaparak sahnede kalmayı başarmış kişilerden faydalanmalarıdır. Bir tiyatro kursuna başlamadan önce mutlaka, eğitimcilerinin kimler olduğuna, eğitim sistemlerinin ne olduğuna bakmakta fayda vardır.

Tiyatro ve sanat dolu günler dileğiyle,