Herkesin ayrı bir derdi var şu Türkiye’de.Kimi seçim sıkıntısında, kimi iş derdinde, kimi magazinlerde boy gösterme, bazıları da kendi halinde sanatının peşinde.Yani “bizler”. Kim nerde yakalanmış , kim ne giymiş , kim kime ne demişten çok daha önemli sorunlarımız var. Ne mi ? Sahnelerimiz! Öyle bir ülkedeyiz ki ; sanatla uğraşıyor olmamıza rağmen istemeden de olsa kendimizi 26 Mart’tan beri siyasetin içinde buluyoruz. Ne acıdır ki Dünya Tiyatro Gününden 1 gün önce. Tesadüfün (!) bu kadarı…

        Bir diğeri de çok daha yakın bir tarihte.Yani 5 Nisan.Atatürk Kültür Merkezi ihalesinden bahsediyorum. Siyasetle ilişkiniz olmasa bile , ucundan köşesinden bir şekilde sizi de alıyor içine bu dipsiz kuyu.Ülkemizde tiyatroya savaş açmış olan bir grup azınlık iktidar üyeleri, Atatürk Kültür Merkezi ve Muhsin Ertuğrul sahnelerini yıkıp yerine kongre ve ticaret merkezi yapacak kadar iyi niyetliler(!). Kim olduklarını söylememe gerek yok sanıyorum.Tabi yerine camii yapacağız diyemedikleri için bu yolu seçmiş olmalılar.Herkesin ortak sıkıntısı olmasına rağmen neden belirli bir kesimden insan topluluğu bunu eleştiriyor,karşı çıkmaya çalışıyor orası da ayrı bir soru işareti tabi.

Geçtiğimiz yıllarda bir olaya şahit oldum. Sizinle paylaşmak istiyorum. Bir çoğunuz belki biliyordur ama yine de tekrar tekrar okuyup bilenlerin de bilmeyenlerin de bir şekilde içinde olduğumuz durumun farkına varmasını istiyorum. Almanya’da iken sokaklarda 100 – 200 metrede bir opera ve tiyatro salonunun olması dikkatimi çekti.Araştırmaya başladım. 2.Dünya savaşı bitiminde enkazlar restore edilip yeniden hayata geçirilirken , devletin harçları öncelikle tiyatro ve opera salonlarına harcanmış. Birkaç satır daha okuduğumda beni hayretlere düşüren ikinci olay ise ; Yani daha da ilginci , yıkılan binalardan geriye kalan taşların salonların yapımında yeniden kullanılmış olması. Almanlara faşist , katil diyen insanlaradır bu sözlerim. Tabi ki bazı gerçekler değiştirilemez belki ama  sanatın onlar için hangi seviyede olduğunun en açık örneğidir bu. Keşke şuan Almanya’daki tiyatro ve opera salonlarını değil de Türkiye’deki yani kendi vatanımızdaki kültürel alanlarımızla övünüyor olsaydım. Tabi herkes nasıl daha çok sanata katkıda bulunabilirim diye düşünürken bizimkiler de acaba nasıl sahnelerimizi kapatırım, acaba nasıl insanları 2010 yılında kültür başkenti olacağız sloganlarıyla uyutup hepsini yok etmeye çalışırım diye düşünüyor.Bu yüzden başka projelere de zaman kalmıyor. Hak vermek lazım hepsine.

Bir başka olay ise Devlet ve Şehir Tiyatrolarının kapatılması. Ayrıca Devlet Tiyatrosunda kadrolu olarak görevli olan oyuncuların televizyon dizilerinde oynama yasakları. Bunun nedeni ise diğer sorun gibi iğrenç! Devlet Tiyatrolarında oyuncular bir ay tek , bir ay çift maaş aldıkları için “Daha fazla kazanmalarına gerek yok. Emektar devlet memuru bile bu kadar kazanmıyor. Hem nelerine yetmiyor çift maaş , o kadar para efendim.” düşüncesi. O kadar çok işleri var ki kim uğraşacak tiyatroyla, oyunla… Keşke her şey dışarıdan göründüğü kadar kolay olsa. Bu işe gönül vermiş insanları bir avuç zanneden bu zihniyet , ileride ne gibi tehlikelerle karşı karşıya olduğunun farkında bile değil. Bunun için de artık çıkıp biz buradayız demenin zamanının geldiğini düşünüyorum ama yine de koltuk sayılarımız eksiltilmeye devam etsinler. Bu zihniyetle bu ülke “Hollywood Çöplüğü” olmaya çoktan mahkum edildi bile…